พญามารหรือโจร
คือตัณหาความอยากของเรานั่นเอง.
มันสร้างความเดือดร้อนให้แก่เราเหมือนกับโจร :
เช่น เราติดบุหรี่
เราก็ต้องเสียเงินที่เราหามาได้ด้วยความเหน็ดเหนื่อย
หลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน ไปซื้อบุหรี่มาสูบ
พอรู้สึกอยากสูบแล้วบุหรี่ซองละเท่าไหร่และสูบวันละกี่ซอง.
นี่ถ้าเรามีหูทิพย์ตาทิพย์เราก็มองเห็น
และได้ยินเสียงโจรมันพูดว่า
อยากไปดู อยากไปฟัง อยากไปสูบ
เราก็กำจัดมันเสีย
โดยไม่ทำไปตามอำนาจของความอยากนั้น
และเราก็ไม่ต้องไปเสียทรัพย์
โจรที่เป็นตัวเป็นตนทุกคนมองเห็นได้
ปราบได้ง่าย.
แต่โจรที่อยู่ภายในจิตใจนี่
มองไม่เห็นหรือเห็นยาก ปราบยาก.
ผู้ใดมีโจรอยู่ในจิตใจหูตาจะพร่ามัว
เห็นไม่ชัด มองหน้าคนไม่เป็นคน
เห็นหน้าเพื่อนเป็นหน้าผีหน้ายักษ์ไปก็มี.
เคยได้ยินไหม,คนที่เขากำลังทะเลาะกัน
เขาพูดว่า เดี๋ยวโกรธขึ้นมามองไม่เห็นนะ
บ้างก็ว่ามองเห็นเท่าข้อมือ
บางคนก็ว่าเห็นเท่าแสงหิ่งห้อย,
นี่เป็นเพราะความโกรธเกิดขึ้นในจิตใจ.
โกรธมากๆ ขึ้นมามองไม่เห็นเลย,
มันมืดบอด,
เมื่อมองไม่เห็นก็ชกต่อยเตะตีกัน.
คงจะพอเข้าใจได้แล้วว่า
ก่อนที่คนจะวิวาทกันได้นั้น
เนื่องมาจากมีโมหะความหลงผิดเข้าครอบงำจิตใจ,
คนเหล่านี้จึงไม่สามารถมองเห็นนรกเห็นสวรรค์ได้
ก่อความเดือดร้อนให้แก่สังคม ไม่มีศีลไม่มีธรรม,
เป็นคนบาป.
เมื่อไม่มีศีลไม่มีธรรมแล้วจะไปที่ไหนเล่า,
ก็ไปตกนรก,คนไปตกนรกจึงมีมากเหมือนดังเมล็ดข้าวที่ยัดกระสอบ.
พระพุทธเจ้าทรงเปรียบเทียบว่า
คนไปตกนรกมีมากเปรียบได้กับขนโค
ส่วนคนไปสวรรค์เปรียบได้กับเขาโค.
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ
หนังสือพลิกโลก เหนือความคิด หน้า 18
